ΦΑΙΔΡΑ/PHAEDRA
(Απόσπασμα-Excerpt XXXVIΙΙ)
Αυτός ο κρότος
ακούγεται έτσι απλά και πειστικά που φαίνεται εύκολο
να ’σαι ή να γίνεις πεθαμένος. Από μια πόρτα, ολότελα γνωστή σου,
βγαίνεις άξαφνα σ’ έναν άγνωστο εξώστη
επάνω από πανύψηλα δέντρα, στέγες, καπνοδόχους,
επάνω από πλατιά παράθυρα· — στα φωτισμένα τους τζάμια
περνούν οι σκιές εκείνων που χορεύουν μες στο ξένο σπίτι
ενώ η μουσική ακούγεται άσχετη απ’ τ’ άλλο μέρος, το ακατοίκητο, εκεί
που σκοτεινιάζουν τα βουνά και φεύγει το αμάξι με τους δυο φονιάδες
κάτω ακριβώς απ’ το μοναχικό άστρο.
This clank
is heard so simply and convincingly that it seems so easy
to be or to become a corpse. You come out from a door
completely known to you to an unfamiliar terrace, over
the sky-high trees, roofs, chimneys, over wide windows;
on the lit window panes you see those who dance in
the foreign house while the out of tune music comes
from the other, unoccupied side, where the mountains
darken and the cart with two murderers leaves exactly
under the lone star.
Libros Libertad 