ΦΑΙΔΡΑ/PHAEDRA
(Απόσπασμα-Excerpt XLIV)
Άκου, στη λίμνη κάτου τα βατράχια — τρελάθηκαν· κάτι θα ξέρουν κι εκείνα.
Ίσως μια μέρα να το μάθεις και συ (τί αξία θα ’χει τότε;) —
ο δικός μας ο πόνος, κι ο πιο ελάχιστος, μας βασανίζει
πολύ περισσότερο απ’ τον πόνο όλου του κόσμου. Ποιός άλλωστε πόνος
είναι μικρός; Δεν το ’χεις μάθει.
Λοιπόν,
θα σου το μάθω εγώ — κι ας το πουν αδικία. Η αδικία
του ενός ανθρώπου προς τον άλλον πολεμιέται, και κάποτε νικιέται.
Όμως η αδικία της φύσης —τί να πούμε;— ακαταμάχητη εκείνη,
άσκοπη κι αδικαίωτη — (γιατί, τάχα, αδικία;). Μόνη αδικία
είναι η ίδια η ζωή. Κι ο θάνατος η μόνη
οριστική δικαιοσύνη, αν κι αργά πάντα φτασμένη. Ίσως και τούτο
να ’ναι ένα τέχνασμα δικό μας, ένας ψεύτικος λόγος παρηγόριας —
η τελευταία παρηγόρια γι’ αυτόν που πια δε θα την έχει ανάγκη.
Listen to the frogs in the lake — they’ve gone crazy; they
probably know something too. Perhaps, one day, you may
learn of it too (what will be its value then?)
our pain, even the most little one, torments us more than
the pain of the whole world. Which pain, after all, is little?
You haven’t experienced it.
Come then,
let me teach it to you, even if they call it injustice. Injustice
between one person and another can be fought, even defeated.
However the injustice of nature — what can we say — that
irresistible one, pointless and unjustified, why that injustice?
Life is an injustice and death the only final justification, though
always late. Perhaps this is our trick, a false reason for solace,
the last solace for who doesn’t need it anymore.
Libros Libertad 