No desire to open my mouth

By Nadia Anjuman Afghanistan (1980–2005)
Murdered by her husband and his family

No desire to open my mouth,
what should I sing of . . . ?

 I, who am hated by life.
no difference to sing or not to sing.
Why should I talk of sweetness,
when I feel bitterness?
Oh, the oppressor’s fist
broke my mouth.
I have no companion in life
—who can I be sweet for?
No difference to speak, to laugh,
to die, to live.
My strained solitude.
with sorrow and sadness,
I was born for nothingness.
My mouth should be sealed.
Oh my heart, you know it is spring
and time to celebrate.
What can I do with a caught] wing,
which does not let me fly?
I have been silent too long,
but I never forget the melody.
Each moment I whisper
the songs from my heart,
reminding me of
the day I will break this cage,
fly from this loneliness
and sing like a melancholic.
I am not a weak poplar tree
to be shaken by any wind.
I am an Afghan woman
it only makes sense to wail.

ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ Ν’ ΑΝΟΙΞΩ

Δεν έχω θέληση ν’ ανοίξω το στόμα μου

για ποιόν να τραγουδήσω;

εγώ που η ζωή μου με μίσησε;

καμιά διαφορά άν τραγουδήσω ή σιωπήσω.

Γιατί να πω λόγια γλυκά

καθώς αισθάνομαι μόνο πίκρα;

Του τύραννου η γροθιά

σώπασε το στόμα μου

σύντροφο πια κανένα δεν έχω

για ποιόν λόγια γλυκά να πω;

καμιά διαφορά ανάμεσα στο γέλιο ή στη μιλιά μου

αν είναι να πεθάνω ή αν θα ζήσω.

Η μοναξιά μου η πικρή

θλίψη και λύπη μόνο

γεννήθηκα για τίποτα

ττο στόμα μου ας σφραγιστεί.

                             Κι εσύ καρδιά μου ξέρεις ήρθε η άνοιξη

καιρός για να γιορτάσουμε

και τί να κάνω με σπασμένα τα φτρεά

που δεν μπορώ πια να πετάξω;

Κι αν έχω μείνει σιωπηλή καιρό πολύ

ποτέ δεν ξέχασα τη μελωδία

κάθε στιγμή που μουρμουρίζω

τραγούδια απ’ την καρδιά μου

θυμάμαι πως κάποια στιγμή

θα σπάσω το κλουβί

να φύγω απ’ τη μοναξιά μου

να τραγουδήσω μελαγχολικά.

δεν είμαι μια αδύνατη λεύκα

που τρέμει στον αγέρα

είμαι γυναίκα απ’ το Αφγανιστάν

και μόνο να κλαίω ξέρω.


Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis

Translated by Mahnaz Badihian – Stanley Barkan