Χρυσόθεμις//Chrysothemis
Μύριζε σκοροφαγωμένο ρούχο, σκόνη και δροσιά. Λοιπόν, ο καθρέφτης,
κρεμάμενος ψηλά στον τοίχο, συγκέντρωνε ολόκληρο το φως — ήταν το μάτι
της τυφλής, πολυδαίδαλης κάμαρας.
Το μάτι εκείνο
βασίλευε ήρεμο, αβασίλευτο, πάνω απ’ την αχρηστία και την ερήμωση,
την αθανάτιζε μάλιστα· — μνήμη ιερή σε βαθειά λησμοσύνη. Κάποιο δείλι,
ανέβηκα σ’ ένα σεντούκι και κοιτάχτηκα μες στον καθρέφτη· —τίποτα δεν είδα—
τίποτα, μόνο φως, — ένα φως σκοτεινό, σα να ’μουν η ίδια
ολόκληρη από φως — κι ήμουν, στ’ αλήθεια. Κατάλαβα, τότε,
(ή, μάλλον, θυμήθηκα) πως πάντοτε ήμουν φως. Μια αράχνη
σεργιάνιζε στο φέγγος του καθρέφτη και στο πρόσωπό μου. Δεν τρόμαξα διόλου.
It smelled of mothballs, dust and freshness. That mirror,
you see, hanging high up on the wall, concentrated all
the light, it was the eye of the room-maze. That eye,
calm, unbending, was reigning in there, over uselessness
and forlornness, in fact it turned it into eternal, holy memory
amid the deep forgetfulness. One evening I stepped up on
a chest and looked at myself in the mirror. I saw nothing;
nothing, only light, a dark light, as if I was made of light
and truly I was. Then I understood (I rather remembered)
that I had always been light. A spider sauntered on
the mirror’s light and on my face. I wasn’t afraid of it
at all.
Libros Libertad 