Αργοπορία
Έφυγε γρήγορα τό καλοκαίρι: Δέν προφτάσαμε.
Μεγάλα σύγνεφα κρέμονται πάνω απ’ τά βουνά
σάν προσωπεία αρχαίας τραγωδίας. Τί νά κάνουμε;
Τά παπούτσια μας, όσο παλιά, πάντοτε μάς στενεύουν λίγο.
Μάς στενεύει τό φώς, μάς στενεύει τό σύγνεφο.
Φτάνουμε μπροστά σ’ ένα ανθισμένο δέντρο
μπροστά στό ψωμί, μπροστά στό νερό,
μπροστά στό πιό αυριανό παράθυρο
κάπως αμήχανοι, λαχανιάζοντας,
μέ τήν αίσθηση μιάς αιώνιας καθυστέρησης.
Τόσο μακρυά τραβήξαμε, λοιπόν;
Delay
The summer ended quickly. We ran out of time.
Big clouds hung on top of the mountains
like masks of an ancient tragedy. What should we do?
Our shoes, whatever old, are always a bit tight.
The light is narrow, the cloud is cinched down.
We stop in front of the bloomed tree
in front of bread, water
before tomorrow’s window
somewhat embarrassed, panting
with the emotion of an eternal delay.
Have we truly come this far?
Libros Libertad 