Poem by Dionysios Solomos


Τώρα ας παύσει της κιθάρας

η γλυκόφωνη χορδή

στην καρδιά μου τη θλιμένη

τη νεότητα ενθυμεί.

Τη νεότητα που απέρασε

έτσι ογλήγορα από μας

χωρίς καν να μας αφήσει

στοχασμό παρηγοριάς.

Μόνο μ’ άφησε η προδότρα

έναν άθλιο στοχασμό

που σφιχτά μου ζωγραφίζει

του θανάτου τον καιρό.

Να το μάτι που τον ήλιο

πολεμάει να ματαϊδεί

και το στόμα να βαστάξει

τη στερνή του αναπνοή.


Stop the melodious chords

of the guitar.  

They remind me of my youth

and grieving heart,

my youth that passed

so fast before me

and left behind

not one consoling thought.

The traitor only left

a wretched meditation
that expertly foretells 
the hour of my death.
Here is the eye that craves
to see the sun again,
here the mouth that yearns
to take its final breath.