Η Ελένη/Helen

Μια μέρα, που ένιωσα κάπως καλύτερα, τις παρακάλεσα πάλι
να μου βάψουν το πρόσωπο. Μου το ’βαψαν. Ζήτησα έναν καθρέφτη.
Το ’χαν βαμμένο πράσινο, με μαύρο στόμα. «Ευχαριστώ», τους είπα,
σα να μην είδα τίποτα παράδοξο. Εκείνες γελούσαν. Η μια τους
γδύθηκε ολότελα μπροστά μου, ντύθηκε τα χρυσά μου πέπλα, κι έτσι
γυμνόποδη με τα χοντρά της πόδια, άρχισε να χορεύει,
πήδησε πάνω στο τραπέζι — ξέφρενη· χόρευε, υποκλίνονταν
μιμούμενη τάχα τις παλιές μου κινήσεις. Ψηλά, στο μηρό της
είχε μια δαγκωνιά από δυνατά, κανονικά, αντρίκεια δόντια.

One day when I felt a bit better I asked them again

to make up my face They did I asked for a mirror

They had painted my face green with a black mouth I said to

          them “Thank you”

as if I didn’t see anything strange They were laughing One

          of them

stripped right in front of me put on my gold veils and just

          like that

in her bare feet with her fat legs started dancing

she jumped on top of the table – frenzied she danced danced

bowed as if mimicking my old movements High up on her thigh

she had a love bite from a man’s strong even teeth