Η Ελένη/Helen

Είναι κάτι παράξενες στιγμές, μοναχικές, σχεδόν αστείες. Ένας άνθρωπος
περπατάει μεσημεριάτικα φορώντας στο κεφάλι του μια καλαθούνα· το καλάθι
του κρύβει ολάκερο το πρόσωπο σα να ’ναι ακέφαλος ή μεταμφιεσμένος
μ’ ένα τεράστιο αόμματο, πολυόμματο κεφάλι. Ένας άλλος,
καθώς σεργιανάει ρεμβαστικά στο σούρουπο, σκοντάφτει κάπου, βλαστημάει,
γυρίζει πίσω, ψάχνει· — μια ελάχιστη πέτρα· τη σηκώνει· την ασπάζεται· τότε
θυμάται να κοιτάξει ολόγυρά του· απομακρύνεται ένοχα. Μια γυναίκα
χώνει το χέρι της στην τσέπη της· δε βρίσκει τίποτα· βγάζει το χέρι της,
το υψώνει, το παρατηρεί προσεχτικά, σα χνοτισμένο από την πούδρα του άδειου.

There are certain strange lonely moments almost funny A


walks at midday having a huge basket on his head

            the basket

hides his whole face as if he is headless or disguised

with an enormous eyeless plural-eyed head A different man

as he saunters romantically in the dusk stumbles on something


turns back searches – a very small stone he picks it up

           he kisses it then

he remembers to look around him he leaves as if guilty

           A woman

slips her hand in her pocket she doesn’t find anything

           takes her hand out

raises it observes it carefully as if it was steamed up by

           the powder of emptiness