Η Ελένη/Helen

Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί, φιλοδοξίες, υπεροψίες,
θυσίες και ήττες και ήττες, κι άλλες μάχες, για πράγματα που κιόλας
ήταν από άλλους αποφασισμένα, όταν λείπαμε εμείς. Και οι άνθρωποι, αθώοι,
να χώνουν τις φουρκέτες των μαλλιών μες στα μάτια τους, να χτυπούν το κεφάλι
στον πανύψηλο τοίχο, γνωρίζοντας βέβαια πως ο τοίχος δεν πέφτει
ούτε ραγίζει καν, να δουν τουλάχιστον μες από μια χαραμάδα
λίγο γαλάζιο ασκίαστο απ’ το χρόνο και τη σκιά τους. Ωστόσο —ποιός ξέρει—
ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει
η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου
ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα και κόκαλα ταύρων και αλόγων,
ανάμεσα σε πανάρχαιους τρίποδες όπου καίγεται ακόμα λίγη δάφνη
κι ο καπνός ανεβαίνει ξεφτώντας στο λιόγερμα σα χρυσόμαλλο δέρας.

Oh yes so many silly battles heroic deeds ambitions arrogance

sacrifices and defeats defeats and other battles for this that


had been decided by others when we were absent And the

             innocent people

poking hairpins in their eyes hitting their heads on

the towering wall knowing so well that the wall won’t fall

or even crack so they can see through a little fissure

a bit of shadowless light blue sky free from time and their own


in the meantime – who knows –

perhaps there where one resists without hope perhaps there

               human history

commences as we say and the beauty of man

among rusty pieces of steel and bones of bulls and horses

among ancient tripods where some laurel still burns

and the smoke rises swirling in the sundown like a golden