Η Ελένη/Helen

Καμιά, λοιπόν, σημασία στα γεγονότα ή στα πράγματα· — το ίδιο κι οι λέξεις, παρότι
Μμ’ αυτές ονοματίζουμε όπως όπως κείνα που μας λείπουν ή εκείνα
που ποτέ μας δεν τα ’δαμε —τα αέρινα, που λέμε, τα αιώνια·—
λέξεις αθώες, παραπλανητικές, παρηγορητικές, διφορούμενες πάντα
μες στην εκζητημένη τους ακρίβεια· — τί θλιβερή ιστορία,
δίνοντας όνομα σε μια σκιά, λέγοντάς το τη νύχτα στην κλίνη
με το σεντόνι ανεβασμένο στο λαιμό, κι ακούγοντάς το οι ανόητοι να θαρρούμε
ότι κρατάμε το σώμα, μας κρατάει, ότι κρατιόμαστε στον κόσμο.

So there is no meaning in things or events – the same

goes for words although

with them we name more or less those things we miss or those

that we never saw – the airy as we call them the eternal things –

innocent words misleading consoling always ambiguous

in their intended accuracy – what a sad story

to give name to a shadow calling it at night when in bed

with the sheet pulled up to your neck and hearing it

we fools think

that we hold its body that it holds us that we are held together in the world